عضویت در تلگرام

حضانت فرزند و شرایط آن

20 | امتیاز: 5 از 5

حضانت فرزند و شرایط آن

کودک به عنوان بی دفاع ترین فرد یک اجتماع، به محیطی طبیعی و مناسب برای رشد و رفاه نیاز دارد. قرارگیری در این محیط که کنوانسیون حقوق کودک آن را خانواده نامیده است، حق طبیعی هر کودکی است. زیرا نه تنها پناه گاه امنی را برای وی فراهم می کند، بلکه رشد عقلی و شخصیتی وی در شرایط بهتری شکل می گیرد و وی را با احساسی به نام احساس خوشبختی مواجه می کند. بر این مبنا در قوانین ایران، به منظور از حمایت از نهاد خانواده، قوانین در مورد فرزند وضع شده است که از آنها با عنوان قوانین حضانت فرزند یاد می شود.

حضانت فرزند

قانون حضانت

حضانت در لغت به معنی پرورش و مراقبت از طفل است. در مواد ۴۷-۴۰ قانون جدید حمایت از خانواده و ۱۱۷۹-۱۱۶۸ قانون مدنی به صراحت درباره نگهداری و پرورش طفل صحبت شده است. البته لازم به ذکر است که حضانت بیشتر به پرورش جسمانی کودک تعلق می گیرد و برخی محدودیت های حضانت شامل موارد تربیت و پرورش اخلاقی وی نمی شود.

بنا بر قوانین کشور جمهوری اسلامی ایران، سن بلوغ، عامل محدودیت سنی حضانت طفل است. به طوریکه حضانت فرزند قبل از طلاق والدین به عهده هر دو والدین است مگر آنکه یکی از آنها از حضانت سر باز زند یا فوت کند و سن حضانت فرزندان در دختران سن ۹ سال و برای فرزند پسر سن ۱۵ سال را در بر می گیرد. این بدین معنی است که والدین یا هر شخصی که حضانت فرزند به وی واگذار شده است، تا قبل از این سن حق ترک مسئولیت های خود در قبال طفل را ندارد. حضانت طفل به طور معمول بر عهده والدین است، مگر در شرایطی که قانون یکی یا هر دو نفر والدین را واجد شرایط حضانت طفل نداند.

وضعیت حضانت طفل به دو صورت بررسی می شود:

  • حضانت فرزند بعد از طلاق والدین

در صورتی که والدین طفل از همدیگر جدا شده باشند، الویت نگهداری فرزند دختر و پسر تا سن ۷ سالگی با مادر است. پس از سن ۷ به صورت عادی حضانت طفل به پدر محول می شود مگر آنکه والدین بر سر حضانت اختلاف داشته باشند که در این صورت دادگاه در باره حضانت طفل تصمیم می گیرد.

اگر پدر دچار مشکلی (اعتیاد و …) باشد، حضانت طفل پس از ۷ سالگی نیز به مادر اعطا می شود. این حکم تا زمانی بر قوت خود باقیست که طفل به سن بلوغ برسد. پس از آن خود فرزند می تواند درباره ادامه زندگی با هریک از والدین تصمیم بگیرد و در هر صورت، پدر وظیفه تأمین مخارج وی را بر عهده دارد.

  • حضانت فرزند بعد از طلاق توافقی

قوانین طلاق و حضانت فرزند مشخص است. بنابر ماده ۲۹ قانون حمایت از خانواده، دادگاه باید در مورد حق حضانت فرزند پس از طلاق (هر نوع طلاقی) تصمیم بگیرد. اگر والدین متقاضی طلاق توافقی، فرزند دختر کمتر از ۹ سال و فرزند پسر کمتر از ۱۵ سال داشته باشند، می بایست درباره حق حضانت فرزند بعد از طلاق، میزان حق ملاقات طرف مقابل، فرد عهده دار نفقه و میزان نفقه نیز توافق نمایند.

طبق قانون حمایت از خانواده، دادگاه در تعیین حضانت بچه بعد از طلاق باید مصلحت فرزند را در نظر داشته باشد.

قوانین طلاق و حضانت فرزند، امکان حضانت طفل را از مادری که ازدواج مجدد نماید سلب می کند و به پدر باز می گرداند اما در طلاق توافقی در این مورد زوجین می توانند با یکدیگر توافق نمایند.

  • حضانت فرزند در صورت فوت والدین

حضانت

بدیهی است در صورت فوت یکی از والدین حضانت طفل با والد زنده است. این بدین معنی است که حضانت فرزند پس از فوت پدر با مادر است مگر آنکه دادگاه پس از دادخواست ولی قهری، مصلحت اعطای حضانت طفل به مادر را تشخیص ندهد.

در صورتی که هر دوی والدین فوت کرده باشند، حق حضانت فرزند بر عهده جد پدری و در صورت فقدان وی بر عهده نزدیکترین خویشاوندان به ترتیب ارث است.

قانون جدید حضانت طفل

حق حضانت فرزند پسر بنابر قانون مدنی مصوب ۱۳۱۴ ماده ۱۱۶۹ محدوده سنی حضانت طفل پسر توسط مادر را تا ۲ سال عنوان نموده بود. اما با تغییرات ایجاد شده و وضع قانون جدید حضانت فرزند مصوب سال ۱۳۸۲، حضانت فرزند دختر و پسر هر دو تا سن ۷ سالگی به مادر واگذار شده است.

در صورت بروز مشکل در زمینه حضانت فرزند می توانید از مشاوره حقوقی وکیل خانواده مورد اطمینان خود در موسسه حقوقی پندار از طریق ارسال فرم درخواست مشاوره یا تماس تلفنی تماس حاصل فرمایید.

سوالات متداول

در صورت عدم صلاحیت والدین، حضانت طفل با کیست؟

در صورت جدایی والدین، مادر وظیفه سرپرستی و نگهداری از فرزند زیر 7 سال خود و پدر این وظیفه را برای فرزند بالای 7 سال خود بر عهده دارد. در صورتی که هر یک از والدینی که وظیفه حضانت را بر عهده دارند، صلاحیت حضانت طفل را نداشته باشند، دادگاه می تواند این وظیفه را به طرف مقابل بسپارد. در صورتی که هر دو نفر والدین این صلاحیت را نداشته باشند، دادگاه در مورد تعیین سرپرست طفل تصمیم گیری می کند. ادامه مطلب

موارد استثنای حضانت طفل زیر 7 سال توسط مادر چیست؟

به وظیفه نگهداری، سرپرستی و پرورش طفل حضانت می گویند. به طور کلی وظیفه حضانت طفل بر عهده والدین است. در صورت بروز طلاق بین پدر و مادر طفل، قانون حق حضانت فرزند مشترک زوجین را تا سن 7 سالگی برای مادر طفل تعیین نموده است. پس از 7 سالگی، حضانت فرزند بر عهده پدر است. اما در مواردی، مادر صلاحیت حضانت فرزند را حتی با وجود سن کمتر از 7 سال ندارد. در این موارد، قانون پیش بینی های لازم را کرده است. ادامه مطلب

دستور موقت تحویل فرزند به چه صورت است؟

به طور معمول، وقتی دعوایی در دادگاه طرح می شود، زمانی صرف می شود تا نتیجه دادرسی به طرفین اعلام شود. در این صورت، اگر موضوع دعوا، امری ضروری مانند تعیین حضانت فرزند باشد، دادگاه می تواند تا زمان صدور نتیجه قطعی، دستور موقت تحویل فرزند را صادر نماید. این تصمیم بر اساس قانون 7 ماده حمایت از خانواده در راستای جلوگیری از انتقال آشوب و تنش ناشی از مسائل خانوادگی به طفل گرفته می شود. ادامه مطلب

آیا مانعی برای ملاقات طفل بعد از طلاق وجود دارد؟

در صورت طلاق زوجین، دادگاه حضانت فرزند مشترک آن ها را بسته به شرایط سنی فرزند و صلاحیت پدر و مادر، به یکی از زوجین واگذار می کند و در مقابل، طرف دیگر حق دارد با فواصل زمانی و شرایط معین به ملاقات فرزند خویش بپردازد. به صورت کلی هیچ مانعی نمی تواند برای ملاقات طفل با والدین وی وجود داشته باشد و در صورتی که سرپرست طفل مانع از ملاقات طرف مقابل شود، مجازات خواهد شد. اما شرایطی وجود دارد که ملاقات فرزند توسط یکی از والدین منجر به بروز آسیب جانی و … به وی خواهد شد. ادامه مطلب

مواد قانونی حضانت طفل در قانون جدید حمایت از خانواده چیست؟

قوانین مربوط به خانواده تا پیش از سال 1346 به صورت منظم و مسنجم در ایران وجود نداشت. پس از آن، قانون حمایت از خانواده تصویب شد و جدیدترین قانون حمایت از خانواده مربوط به سال 1392 می باشد. از جمله مواردی که در این قانون مورد بازنگری قرار گرفته است، قوانین مربوط به حضانت طفل است. حضانت طفل در واقع به معنی سرپرستی فرزند مشترک پس از جدایی زن و مرد می باشد. در صورت طلاق زوجین، آنها باید نسبت به مشترکات خود تصمیم بگیرند که یکی از این موارد اشتراکی، وجود فرزند و شرایط نگهداری و تربیت وی است. ادامه مطلب

امتناع از تحویل گرفتن فرزند چه پیامدی دارد؟

پس از جدایی زن و مرد، آنها می توانند درباره حضانت یا سرپرستی فرزند مشترک خود توافق نمایند یا دادگاه تکلیف حضانت طفل را مشخص کند. رأی دادگاه بر اساس قوانین حضانت فرزند و شرایط والدین طفل می باشد و پس از صدور آن، هرکدام از والدین که به صورت حاضن یا سرپرست طفل مشخص شوند باید نگهداری از طفل را قبول نموده و اقدامات لازم جهت ملاقات طرف مقابل در زمان و مکان مشخص با فرزند مشترک فراهم آورد. در صورتی که سرپرست قانونی طفل از تحویل گرفتن وی امتناع نمایند، قانون با وی برخورد خواهد نمود. ادامه مطلب

راه آسان تر برای ارتباط با ما